„— Opowieści...
Miasta pociągów. IW parę godzin po hitlerowskiej agresji cały dorobek Konserwatorium został zniszczony. Przepadły także drogie nam pamiątka muzyczne w naszym mieszkaniu we Wrzeszczu. Uratowałem jedynie zabraną z sobą wiolonczelę...
Mój drugi okres gdański przypadł na lata 1952—57 i trwał również ponad pięć lat, lecz przebiegał w całkowicie odmiennych, nieporównywalnych warunkach. Są to jednak niezbyt odległe lata, z pewnością żywo jeszcze tkwiące w pamięci nawet co młodszych mieszkańców Wybrzeża. Pragnę powiedzieć, że kiedy powierzano mi dyrekcję artystyczną Państwowej Opery i Filharmonia Bałtyckiej, filharmonia gdańska była już jedną z lepszych orkiestr symfonicznych w kraju, a Opera Bałtycka wykształciła się z fascynującej nowatorskiej formy studia operowego powstałego głównie za sprawą twórczego wysiłku wybitnego reżysera profesora Wiktora Bregy. W instytucji tej miałem okazję współpracować z wieloma znakomitymi artystami, jak choćby wokalista profesor BelinaSkupicwski czy choreograf profesor Janina JarzynównaSobczak. W Operze Bałtyckiej spotkałem też wychowanka naszego przedwojennego Konserwatorium barytona Jana Gdańca, którego głosu nie załamały przeżycia Stutthofu. A co do nowej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, to chciałbym podkreślić, że dopiero tutaj i dopiero teraz zaistniały warunki, w których mogłem po raz pierwszy w życiu stworzyć klasę wiolonczelową odpowiadającą mojemu wyobrażeniu o szkole wyższej.“(13)