„— Słyszałem, że minister miał wyjechać tylko ze swoją żoną.
— Proszę się zatrzymać przy pierwszym napotkanym sklepie z ubraniem! — zwrócił się naraz Gilbert do woźnicy.
— Czy pan doktor ma zamiar się przebrać — zapytał go Billot.
— Tak. To ubranie przesiąkło pleśnią murów Bastylii i nie można w nim złożyć wizyty córce ministra, który popadł w niełaskę. Poszukaj, mój Billot, po kieszeniach, może tam znajdziesz parę ludwików.
— A to ci dopiero! — zawołał stary wieśniak. — Zdaje się, że pan doktor zapomniał swojej sakiewki w Bastylii.
— Takie są przecież przepisy — odpowiedział Gilbert. — Wszystkie wartościowe rzeczy zostawia się w kancelarii więziennej.
— Gdzie one pozostają na zawsze — dodał Billot, wyciągając do doktora swą szeroką dłoń, w której znajdowało się około dwudziestu złotych ludwików.
— Proszę, panie doktorze...
Gilbert wziął dziesięć złotych monet. Parę chwil później pojazd zatrzymał się przed sklepem z gotowymi ubraniami. Zwyczaj kupowania gotowych ubrań rozpowszechniał się wtedy coraz bardziej.
Gilbert zamienił swoje odzienie na czarny, bardzo przyOlty surdut, jaki zazwyczaj miewali na sobie przedstawiciele i"li .ezaństwa zasiadający w Zgromadzeniu Narodowym.“(12)