„368 i nawet nie zamoczywszy butów. Wtedy ujrzał w dali, na zupełnym pustkowiu, pierwszy ślad ludzkiego życia zagrodę dla bydła, a dalej domek. Pragnienie mu dokuczało — z mętnej wody w rzece nie skorzystał — dlatego gdy dostrzegł przed domkiem studnię, zatrzymał konia i zeskoczył na ziemię. Podszedł do drzwi domu, nieco uchylonych. Zastukał.
— Kto tam
— Halo — odezwał się. — czy mogę skorzystać ze studni
Usłyszał ciężki tupot butów. Drzwi rozwarły się. Ukazał się mężczyzna w kolorowej koszuli, z obliczem spalonym na mahoń i włosami przypominającymi ryżową szczotkę.
— Potrzeba panu wody — zapytał przyglądając się bacznie przybyszowi. — Ależ oczywiście. Obok studni stoi wiadro, proszę sobie nabrać.
Spojrzał na Karola raz jeszcze i mruknąwszy coś na temat wiadra cofnął się i zatrzasnął drzwi. Karol poczłapał ku cembrowinie, spostrzegł blaszany kubeł ze sznurem. Spuścił go do studni, a gdy brzękło i zabulgotało w ciemnym wnętrzu, wyciągnął i postawił na krawędzi cembrowiny. Pił wolno, długimi łykami. Potem znów zapukał do drzwi. Ale otworzyło się już tylko okno.
— O co chodzi
Pytanie zostało wprawdzie zadane mało uprzejmym tonem, lecz Karol tym się nie przejął.
— Jak się nazywa ta miejscowość“(11)