„Do Przemyśla przyjechaliśmy w godzinach przedwieczornych. Sztab armii mieścił się w zabudowaniach fortu Sielec. Sytuacja na froncie wyglądała w ogólnym zarysie następująco
Z sąsiednią armią generała Szyllinga łączności nie było. Przypuszczano, iż będąc w całkowitym odwrocie przeprawiła się ona lub przeprawia przez Wisłę na północ od Sandomierza. O grupie generała BorutySpiechowicza, od bardzo niedawna podporządkowanej dowódcy armii „Karpaty", wiadomości były bardzo skąpe. Potwierdzały się poprzednie wersje, że grupa poniosła wielkie straty. Przypuszczano, że jej słabe resztki ustawiają się na przeprawach dolnego Sanu, na północ od Leżajska. 11 dywizja piechoty, zebrana tylko częściowo i nadszarpnięta nieco dotychczasowymi walkami, ale w dobrym stanie pod względem sprawności bojowej, wycofywała się wśród licznych potyczek wzdłuż kolana Sanu, północnym brzegiem rzeki w kierunku na Błażowa— —Krzywcza. Na południe od 11 DP wzdłuż prawego brzegu Sanu odchodziły na wschód resztki 24 dywizji piechoty, która wraz z pułkiem KOP „Stryj" została rozbita i rozproszona w boju nad Dunajcem 7 września. Bój ten dywizja musiała stoczyć przed ukończeniem koncentracji, z niekompletną piechotą, bez artylerii dywizyjnej. Grupa osłonowa pułkownika Stawarza, ściągając się dopiero z granicy, w miarę odwrotu armii na wschód, została najpierw rozbita przez siły debuszujące z terytorium Słowacji, następnie zebrała się częściowo pod Krosnem, gdzie w nocnym boju została otoczona i powtórnie rozbita, tym razem szczególnie dotkliwie. Jej słabe resztki przyłączono do szczątków pułku KOP „Stryj" i 24 dywizji piechoty. Od pułkownika Kotowicza nie było żadnych wiadomości, ale rzut oka na mapę wystarczał, aby domyślać się, że co najmniej prawe skrzydło jednej grupy, rozpoczynające się od Przełęczy Dukielskiej, musiało być wciągnięte do walki, o której przebiegu krążyły niedobre pogłoski. 38 rezerwowa dywizja piechoty zakończyła właśnie swoje wyładowania w rejonie Dobromil, Niżankowice. Od przydzielonej niedawno 10 zmotoryzowanej brygady kawalerii meldunki nie napłynęły, mówiono jednak, że pod naciskiem pancernych oddziałów przeciwnika odeszła ona spod Łańcuta poza San.“(1)