„Druga faza rozpoczęła się już w Krakowie, gdy objął swoje stanowisko zastępcy dyrektora. Zaczął co sobota wieczorem, w towarzystwie znajomych lub sam, odwiedzać restaurację u Hawełki — przy czym po wypiciu pół butelki wódki zaczęło mu się wydawać, że oto jedzie pociągiem — jedzie! — a za oknami migają niekiedy wspaniałe, niekiedy straszne pejzaże.
Wtedy co niedziela z rana budził się z okropnymi wyrzutami sumienia. Miał bowiem nieszczęśliwego rodzaju ^katzenjammery moralnego. Aczkolwiek zdawał sobie sprawę, że poprzedniego wieczoru nie popełnił żadnego świństwa, nic nie ukradł, czuł się mimo to, jak gdyby sfałszował czyjś weksel i grozi mu Skandal i publiczna Tozprawa sądowa. Miał moralny Wstręt do siebie, wstydził się i stękał przez całe rano w łóżku, a potem, gdy wstawał, nikomu nie mógł spojrzeć w oczy. Wówczas ktoś go zapoznał z zasadą „klin klinem", i zaczęła się trzecia faza.
U wezgłowia jego zjawiła się butelka, i po obudzeniu, zaledwie otworzywszy zaspane oczy, wyciągał po nią rękę. Moralne problemy znikały jak po dotknięciu różdżki, czarodziejskiej, ale też pod wpływem tego dotknięcia powracało wczorajsze uczucie, że mknie pociągiem ku tęsknym, prawie lubieżnie pociągającym i niebezpiecznym horyzontom, tak kłócącym się z prowincjonalnym bezpieczeństwem poczciwego sennego Krakowa.“(5)