„Godziny upływają. Są tu kanapki, wódka, piwo, gawęda i whisky 7 wodą sodową, fajki i papierosy
— nie, w innych warunkach nie nudziłoby to panny dEspard, ale teraz o czem innem miała do myślenia. Gdy pojawia się kawa i ciasto jabłeczne, może jeszcze tylko zabawić towarzystwo swem kawa z avec.
Panna Ellingsen znów 6zepce — Czy nic mogłybyśmy zatelefonować
— Zatelefonować Owszem. Ale nie wiem, czy Bertelsen zna tych panów.
Panna Ellingsen zgnębiona — Bertelsen nie lubi, abym wychodziła bez niego.
O, lecz panna dEspard jest chętna do usług i pyta głośno — Czy wolno nam zatelefonować po Bertelsena
— Bertelsena
— Firma Bertelsen & Syn, wie pan. Do syna. Wszyscy go znają, zwierzchnik oddziału go zna.
— Proszę, tam stoi telefon!
Damy idą za portjerę i poczynają dzwonić. Bertelsena niema ani w biurze, ani w domu, jest w jakiejś kawiarni, panna Ellingsen coraz bardziej się trwoży. — Wróć pani tylko do innych i usiądź, — mówi tedy panna dEspard, — ja go już znajdę!
— Wypycha pannę Ellingsen i woła kantorzystę, chłopa — Przyjdź pan tu i pomóż mi, taki pan był dzielny do telefonowania, pamiętam to jeszcze.
Obydwoje więc telefonują i tu i tam w półoświetlonej sypialcc, a gdy się z tem załatwili i znaleźli poszukiwanego człowieka, panna dEspard zaczyna się nieco objawiać na własną rękę i ramiona zarzuca dokoła chłopa i ręką gładzi wszystkie jego włosy. Tam do djabla, on wszak nigdyby nic przypuścił — nigdy nie oczekiwał —“(14)