„Lecz ciało odmawiało Traubemu posłuszeństwa. Okrutna słabość. Zaschło mu w gardle. Wreszcie zdobył się na olbrzymi wysiłek woli.
— Harry... — powiedział.
Profesor drgnął. Nie mógł poznać swego głosu. Człowiek ze stali milczał. To było najgorsze. Nigdy Traube nie czuł tak wyraźnie, jak był mu obcy i jak wymykał się spod jego władzy ten fantastyczny twór. A równocześnie jak mu jest drogi! Tylko on, Traube, może go uratować. Ale jak Czy się zbliżyć do niego, podejść Czy nie czeka go ten sam los, który spotkał nieszczęsnego Maka
— Harry...
Nogi nadal odmawiały profesorowi posłuszeństwa. Powoli, niepewnie, jak pijany, podchodził do człowieka ze stali.
— Harry...
Traube dotknął jego ręki, lecz cofnął się była chłodna i lepka. Wystarczyło jednak to krótkie dotknięcie, by zmobilizować profesora. Zaczął działać jak maszyna. Uniósłszy brzeg dużego, ciężkiego dywanu, narzucił go na trupa. Teraz... Cóż teraz Może wyłączyć mechanizm człowieka ze stali, unieruchomić go Wykluczone! Należałoby najpierw zahamować działanie mózgu. A na to potrzeba czasu. Jeśli zaś wyłączy układ elektronowy, nie zahamowawszy uprzednio czynności mózgu, może to doprowadzić do fatalnych następstw, spowodować zakłócenie działalności psychicznej Harryego. Po wtóre, jeśli unieruchomi ciężki, metalowy korpus, nie będzie mógł ruszyć go z miejsca, nie będzie mógł nic z nim zrobić.“(10)