„Przysiadła akurat tam, gdzie Nina zaczęła wypisywać swoje imię. Nina odsunęła palec i nakreśliwszy długą strzałę przeniosła się na inne miejsce. Piasek tu był gruby, o ziarnach jak paciorki i pełen małych muszelek w kształcie miniaturowych trąbek.
— Czy mam ci powiedzieć, co się stało z moją nogą Okazało się, że nic poważnego. Aleś wybrała miejsce! Wiesz, widziałam sowę. Śmierdzi tu zupełnie jak w szkolnej piwnicy. Siuśkami i sparciałymi gumkami.
Nagle zamilkła i została tak, z otwartymi ustami, jakby się coś w niej zacięło. Patrzała przed siebie mglistym wzrokiem — na jezioro, na łódkę, na Easter — jej długa, owalna twarz zobojętniała. Easter zaś leżała w łodzi policzkiem przytulona do desek i pozwoliła kołysać się falom. Nie powitała Jinny Love. Czyżby tak intensywnie obserwowała kroplę wody, zwisającą z palca Czy kropla ta mieniła się kolorami tęczy Nie, nie dla Easter, zdecydowała Nina. Sama wypisywała starannie swoje imię na piasku. Nina, Nina, Nina. Pisząc wyobrażała sobie, że wypuszcza z siebie własną jaźń, że nazywając ją po imieniu zmusi ją do posłuszeństwa, do odejścia lub pozostania. Natomiast Jinny Love rozpoczęła mozolną pracę budowanie zamku z piasku na własnej stopie. Wysoko, na niebie, płynęły małe "chmurki, cicho jak stadko owiec. Poruszona podmuchem wiatru łódź stuknęła, uniosła się raz i z powrotem opadła na fale. Easter wyprostowała się i usiadła.“(7)