„Starał się nie myśleć o tym, że termin ślubu Urszuli zbliża się nieubłaganie. Tamten drugi mężczyzna nie istniał nigdy w jego duszy jako rzeczywistość. Sądził raczej, że Urszula odtrąciła go z powodu jakiejś szczególnej wady w nim samym, którą musi usunąć. Czyż istniała po temu droga lepsza aniżeli służba Bogu
Ubodzy uczniowie Mr Jonesa pochodzili z Londynu. Pastor dał Vincentowi adresy rodziców i posłał go pieszo do nich, aby. pobrał należność zn naukę. Wielu z nich mieszkało w sercu Whitechape!. Ostry, przykry zapach unosił się tu w ulicach, rodziny 1 cznym potomstwem gnieździły się w zimnych, pustych izbach, z każdej pary oczu wyzierał głód i choroba. Wielu z tych ludzi handlowało pokątnie mięsem zakażonych zwierząt, którego nie wolno było sprzedawać na targach. Vincenl natknął się na rodziny drżące w łachmanach; posiłki ich składały się z wodzianki, skórek suchego chleba i zepsutego mięsa. Aż do zapadnięcia nocy musiał wysłuchiwać ich opowiadań o nędzy i nieszczęściach. Powitał z radością wycieczkę do Londynu, bo dawała mu sposobność przejścia obok domu Urszuli w drodze powrotnej. Slumsy Whitechapel wygnały ją z jego myśli. W powrotnej drodze nie poszedł przez Clapham i wrócił do Isleworth bez jednego miedziaka dla Mr Jonesa.“(8)